Kot perski - przyjacielski koci arystokrata. 2021-07-13. Koty perskie zdecydowanie wyróżniają się w tłumie. Bardzo długa i miękka sierść o jedwabistej strukturze, duże i okrągłe oczy o inteligentnym wyrazie i charakterystyczny pyszczek – to wszystko sprawia, że trudno jest pomylić persa z jakąkolwiek inną rasą. Birmański. Kot Birmański to nie tylko jedna z najsłodszych i najbardziej uroczych ras, ale także bardzo długowieczna. Charakteryzuje się białym lub beżowym umaszczeniem z ciemnymi plamami na pyszczku, uszach i łapach. Jego średnia długość życia wynosi od 14 do 16 lat, choć przy odpowiedniej opiece może nawet przekroczyć tę Kategoria IV – koty syjamskie, orientalne, tajskie, peterbaldy (np. syjamski) Kategorie ras według TICA. Kategoria I – rasy kotów wyhodowanych (np. Maine Coon, rosyjski niebieski) Kategoria II – rasy naturalne (np. Korat, Manx) Kategoria III – rasy zmutowane (np. Sfinks) Kategoria IV – hybrydy (np. Ile lat najdłużej żyją koty domowe? Tak pytam z ciekawości ^^. Mój kotek ma 12 lat ;D ;*. Ostatnia data uzupełnienia pytania: 2011-09-03 11:38:37. To pytanie ma już najlepszą odpowiedź, jeśli znasz lepszą możesz ją dodać. Oficjalna nazwa: syberyjski. Inne nazwy: Kot syberyjski neva masquerade. Pochodzenie: Rosja. Nasilenie linienia. Odporność na wysokie temperatury. Potrzeby związane z aktywnością (wysokie, niskie, średnie) Niskie. Przyjazność dla dzieci*. Możliwość przebywania z innymi zwierzętami. Koty żyjące na ulicach średnio żyją około 6 lat, a koty domowe średnio 12. Zdarzają się przypadki, gdy osiągają wiek zdecydowanie przekraczający 20 lat! Średnia długość życia wszystkich zwierząt domowych wydłuża się proporcjonalnie to ilości i jakości opieki, jaką otrzymują. Jednakże koty i ich ciekawska natura sprawia Yzioa39. Najważniejsze informacje o kocie perskim Pochodzenie i historia Jego dokładne pochodzenie rozmyło się z upływem czasu. Wiemy, że rasa jest stara i że była już obecna na pierwszych pokazach kotów rasowych. Niektórzy uważają, że przodkiem persa jest turecka angora lub że przynajmniej te dwie rasy były ze sobą blisko spokrewnione. Długowłose koty o jedwabistej sierści faktycznie przybyły do Europy w XVII wieku z terenów Iranu (czyli dawnej Persji) oraz Turcji. Koty nazwane wówczas perskimi różniły się ogromnie od persów, które znamy obecnie, i były w typie podobne raczej właśnie do tureckiej angory. To dziewiętnastowieczni brytyjscy hodowcy wyselekcjonowali najwspanialsze okazy kotów o długiej sierści (które w Anglii w tym czasie nazywano po prostu „długowłosymi”), aby skrzyżować je z kotem brytyjskim krótkowłosym, a także innymi rasami europejskimi. Celem było otrzymanie kota o bardzo długiej, jedwabistej sierści, ale o krągłej sylwetce, a nie wysmukłej, jak u angory. Rasa zrodziła się więc ze ścisłej selekcji przeprowadzonej przez hodowców, której celem było uzyskanie określonej budowy ciała kota – nowej i zupełnie wyjątkowej jak na tamte czasy. Dlatego kota perskiego nie uważa się za rasę naturalną. Pomimo że standardy rasy prawie nie zmieniły się od momentu oficjalnej rejestracji, dzisiejszy pers jest niepodobny do swojego przodka z XIX wieku. Wraz z biegiem lat i za sprawą selekcji dokonywanej przez hodowców rasy, cechy charakterystyczne persa zostały uwydatnione do maksimum. Głowa stawała się coraz bardziej okrągła, uszy coraz mniejsze, oczy coraz większe, nos coraz bardziej płaski… W USA poszło to jeszcze dalej. W 1930 roku Amerykanie stworzyli persa „peke-face” (pers o pyszczku pekińczyka), odmianę o ekstremalnie płaskiej kufie, która niestety jest jeszcze bardziej narażona na problemy z oddychaniem i łzawiącymi oczami. Spór pomiędzy hodowcami odmiany europejskiej i amerykańskiej trwa po dziś dzień. Wygląd Wielkość dorosłego osobnika Kotka : pomiędzy 30 i 35 cm Kot : pomiędzy 30 i 35 cm Kot perski rośnie do pierwszego, a nawet drugiego roku życia. Waga Kotka : pomiędzy 3 i 4 kg Kot : pomiędzy 3 i 5 kg Maść Dopuszcza się niemal wszystkie maści i ich odmiany. Niemniej jednak niektóre stowarzyszenia felinologiczne nadają poszczególnym maściom własne nazwy lub niektóre maści traktują wręcz jako oddzielną rasę. Rodzaj szaty Kolor oczu Kolor oczu zależy od maści okrywy włosowej. Niebieskie Zielone Żółty/złoty Brązowe Opis Kota perskiego nie da się pomylić z żadną inną rasą. Pers typu cobby jest krępy i masywny, o mocnym kośćcu i potężnej muskulaturze. Z profilu jego ciało tworzy kwadrat – ale jest to krągły kwadrat! Kot ma krótkie, proste i mocne nogi. Jego ogon jest raczej krótki, proporcjonalny do reszty ciała i wyjątkowo gęsto owłosiony. Pers ma najdłuższą okrywę włosową spośród wszystkich długowłosych kotów – włosy okrywowe mogą mieć do 20 cm długości! Jego futro jest długie na całym ciele, a na szyi tworzy kołnierz, który przechodzi aż do brzucha, co w połączeniu z obfitym podszerstkiem sprawia, że cienki i jedwabisty włos okrywowy nabiera objętości. Głowa persa jest bardzo charakterystyczna – mocno osadzona między ramionami, na krótkiej i masywnej szyi. Okrągła i ciężka czaszka tworzy kopułę. Pers ma bardzo silnie zaznaczone kości policzkowe, wystającą szczękę i podbródek oraz spłaszczony nos z mocnym stopem. Małe, okrągłe i szeroko rozstawione uszy są porośnięte kępkami włosów po wewnętrznej stronie. Oczy persa są okrągłe, bardzo duże i szeroko rozstawione, o błyszczącym i wyrazistym kolorze. Ze względu na budowę czaszki, możemy wyodrębnić dwa typy kota perskiego. Mamy więc typ tradycyjny nazywany „doll-face”, bardziej zaokrąglony z profilu, który jest najbardziej zbliżony do pierwszych przedstawicieli rasy. Drugi typ to „peke-face”, który powstał w późniejszych latach w Stanach Zjednoczonych. Jego kufa jest znacznie bardziej spłaszczona, a broda, nos i czoło leżą w jednej pionowej linii. Ciekawostki Okrywa włosowa jest niezwykle ważnym kryterium przy ocenie kotów tej rasy. Niemal wszystkie maści są dopuszczalne, ale istnieją stowarzyszenia felinologiczne, które wyróżniają niektóre z nich do tego stopnia, że podnoszą je do statusu odrębnej rasy. Persy klasyczne to osobniki o umaszczeniu jednolitym (w tym szylkretowym), dwubarwnym, pręgowanym lub dymnym. Każdy kolor definiuje konkretną odmianę – np. kot perski niebieski, kot perski szylkretowy z białym, kot perski dymny czarny… Każda z odmian dopuszcza tylko określone kolory oczu. Kot perski colorpoint, czyli pers z genem rasy syjamskiej, w niektórych częściach świata występuje pod nazwą rasy kot himalajski. Gdy włos jest zabarwiony tylko na końcówce (a dokładniej wybarwiona jest górna 1/8 włosa okrywowego), taką maść nazywamy „shell” czyli „muszlowa”. Jeśli natomiast mamy do czynienia z odmianą „silver shell”, oznacza to, że część włosa jest srebrzysta, natomiast końcówka ciemno zabarwiona, i wtedy nazywamy kota „szynszylowym”. W przypadku, gdy zabarwiona na ciemno jest górna 1/3 włosa okrywowego, mamy do czynienia z odmianami srebrzystymi cieniowanymi („silver shaded”) oraz złocistymi cieniowanymi („golden shaded”). Wybarwione ciemniej końcówki włosów nazywamy tippingiem. Oprócz wyjątkowej maści, ten typ kota perskiego jest trochę mniejszy niż inne, oraz posiada charakterystyczne szmaragdowe oczy. Ma też trochę mniej płaski pyszczek. Co ciekawe, skojarzenie ze sobą dwóch persów szynszylowych powoduje zanik umaszczenia „tipping shell” na rzecz jasnej maści włosa. Kot perski kameo, którego szata ma maść typu „red silver shaded” (kameo cieniowany) lub „red silver shell” (kameo muszlowy), w USA stanowi odrębną rasę. W Europie występuje jako odmiana kota perskiego szynszylowego. Charakter Czuły To kot, który mógłby godzinami wylegiwać się na kolanach albo obok opiekuna. Persy uwielbiają przytulanie i bardzo przywiązują się do swoich właścicieli. Lubi zabawę Lubi się bawić, ale budowa ciała mocno ogranicza jego umiejętności doświadczonego myśliwego. Przez to jest jeszcze bardziej rozbrajający, gdy pociesznie porusza się podczas zabawy! Spokojny Hodowcy kota perskiego pracowali nad jego spokojnym temperamentem od początku tworzenia rasy. Persy zdecydowanie od polowań wolą wylegiwanie się na kanapie i nie przeszkadza im życie na zamkniętej przestrzeni. Tę cechę charakteru wzmacnia niedostosowana do intensywnego ruchu budowa ciała. Inteligentny Bardzo inteligentny kot. Dużo analizuje i czasami zdaje się wręcz oceniać opiekuna, który nie zawsze wie, o co kotu chodzi. Strachliwy/nieufny wobec obcych Ponieważ pers czasami lubi trzymać się na dystans, może się wydawać, że boi się obcych. Tymczasem jest to kot towarzyski, ceniący sobie obecność człowieka i źle czujący się w samotności. Nie starajmy się jednak go do czegokolwiek zmuszać, w tym do przebywania z gośćmi czy do nadmiernego kontaktu. Niezależny Choć bardzo potrzebuje obecności opiekuna, lubi chodzić własnymi drogami i niekoniecznie musi uczestniczyć w rodzinnych zajęciach. Zachowanie Gadatliwość Kot perski rzadko miauczy. Porozumiewa się za pomocą spojrzenia. Potrzebuje ruchu i ćwiczeń Potrzebuje codziennych zabaw ruchowych, ale krótkich i średnio intensywnych. Bawi się raczej na „parterze” – większość persów nie przepada na wspinaczkami czy skakaniem. Jednak persy, tak jak wszystkie koty, powinny mieć w domu możliwość wspinania się, zabaw i ukrycia się w zakamarkach domu. Skłonność do ucieczek Pers to typ domatora. Jest bardzo przywiązany do swoich opiekunów. Łakomczuch Może być bardzo łakomy. Należy nadzorować wagę kota i zapewniać mu codzienną, umiarkowaną aktywność, aby uniknąć otyłości! Nie wiesz którą rasę kota wybrać? Wamiz pomoże Ci wybrać rasę odpowiadającą Twoim oczekiwaniom i trybowi życia Współżycie z innymi Kot perski i koty Obecność innego, hałaśliwego czy żywiołowego kota, może mu się nie spodobać. Ale równie dobrze może zaakceptować nowego towarzysza, o ile damy mu czas na adaptację i prawidłowo przeprowadzimy socjalizację zwierząt. Kot perski i psy Nie chodzi o to, że pers ich nie lubi, ale istnieje ryzyko, że jego spokojny temperament nie będzie szedł w parze z wylewną osobowością wielu psów. Dlatego wybór psa powinien być bardzo przemyślany, a zapoznanie z kotem przeprowadzone zgodnie z wszelkimi zasadami mającymi na względzie komfort zwierząt. Niech nowi koledzy poznają się stopniowo. Kot powinien mieć zapewnione miejsca, w których odpocznie czy spokojnie zje posiłek bez psiego towarzystwa. Kot perski i dzieci Jeśli dzieci uszanują czas jego drzemki i będą się z nim delikatnie obchodzić, kot perski może polubić ich towarzystwo, a nawet bardzo chętnie bawić się z nimi – pod warunkiem, że zabawa nie będzie zbyt gwałtowna. Kot perski i osoby starsze Pers jak najbardziej nadaje się dla spokojnej osoby, a wręcz jest wskazany! Ale nie wolno zapominać, że wymaga on codziennej pielęgnacji okrywy włosowej i każdy, kto zdecyduje się na kota tej rasy, musi znaleźć na to czas. Kot perski - cena Kot perski może kosztować od 1400 do 3000 zł, a niektóre odmiany nawet do 5000 zł. Cena zależy od płci zwierzęcia, wieku w momencie zakupu, tytułów zdobytych przez rodziców, odmiany barwnej, zgodności ze standardem rasy itp. Generalnie samice są nieco droższe samce. Znacznie więcej kosztuje też kot przeznaczony do dalszej hodowli niż tak zwany kotek „na kolana”, który jest już wykastrowany bądź hodowca wymaga, aby nowy opiekun we właściwym czasie zaniósł kota na zabieg kastracji. Utrzymanie kota to koszt rzędu 200 zł miesięcznie, a czasami więcej. Trzon tej kwoty stanowią koszty zakupu wysokiej jakości karmy. Doliczyć trzeba także wydatki związane ze żwirkiem oraz z pielęgnacją kota. Jednorazowym kosztem jest zakup szczotek i grzebieni, regularnym natomiast – preparaty do przemywania oczu i uszu, puder do sierści, ponadto mogą przydać się szampon, odżywka. Należy wziąć ponadto pod uwagę koszty opieki weterynaryjnej. Kot perski - pielęgnacja Pielęgnacja persa jest wymagająca. Jego delikatny włos okrywowy, jak również obfity podszerstek łatwo się plączą i istnieje ryzyko powstawania kołtunów, a nawet filcowania się włosa w przypadku braku odpowiednich zabiegów higienicznych. Codzienne szczotkowanie pozwoli uniknąć tych przykrości. Aby skutecznie rozczesać włos, warto wyposażyć się w metalowe grzebienie oraz zgrzebło o cienkich, zakrzywionych drucikach z delikatnymi końcówkami. Do wyczesywania martwych włosów przyda się furminator (nie należy jednak stosować go częściej niż raz na tydzień). Od czasu do czasu persa można ponadto wykąpać. Kąpiel w specjalistycznym szamponie pozwala przywrócić objętość, miękkość i elastyczność oraz piękny wygląd szaty, zapobiega też kołtunieniu się futra. Po kąpieli owijamy kota w ręcznik, aby wchłonąć jak najwięcej wody, a następnie delikatnie suszymy okrywę suszarką. Linienie To naturalne, że przy tak bujnym futrze na kanapie zostaje dużo włosów! Regularne czesanie pozwoli ograniczyć ten problem, a także zapobiec połykaniu przez kota nadmiaru sierści i tworzeniu się kul włosowych. Kot perski - żywienie Jakość składników odżywczych zawartych w karmie, łatwość chwytania kęsów do pyszczka i gryzienia pokarmu przy bardzo krótkiej szczęce, wielkość porcji, troska o uzębienie... Aby utrzymać kota perskiego w dobrym zdrowiu i zadbać, aby jego futro było miękkie i jedwabiste, a ciało – w idealnej formie, należy przestrzegać szeregu zasad dotyczących właściwego żywienia. Trzeba też dopilnować, żeby pers pił dużo wody. Wreszcie, zaleca się stosowanie interaktywnych misek, aby spowolnić przyjmowanie pokarmu, stymulować kota fizycznie i intelektualnie oraz ograniczyć objadanie się i groźbę związanej z tym nadwagi. Zdrowie Kot perski - długość życia Długość życia persów jest bardzo zmienna ze względu na delikatne zdrowie wielu osobników. Średnia wynosi około 12-15 lat. Odporność/wytrzymałość Źle znosi zimno, wilgotność czy śnieg, a jeszcze gorzej silne upały. Jego futro łatwo się plącze, trzyma też zbyt dużo ciepła, małe nozdrza nie są w stanie wystarczająco ogrzać zimnego powietrza, niezbyt dobrze dają sobie radę także z filtrowaniem zanieczyszczeń powietrza. Duże oczy są wrażliwe na wiatr i na suche powietrze… Jak widzimy, miejsce kota perskiego jest zdecydowanie w domu, w kontrolowanej temperaturze. Skłonność do tycia Z powodu budowy ciała, cech genetycznych oraz mało żywiołowego temperamentu, pers może mieć skłonność do nadwagi. Dlatego należy zwrócić szczególną uwagę na jego dietę. Częste choroby Koty perskie mają dziedziczną skłonność do niektórych chorób, inne natomiast przytrafiają im się częściej niż innym kotom chociażby ze względu na specyficzną anatomię. Nie znaczy to, że pers jako rasa nie jest kotem zdrowym. Warto jednak mieć na uwadze, że pewne schorzenia mogą występować u naszego persa częściej niż u przeciętnego mruczka i być wyczulonym na pierwsze objawy. Wielotorbielowatość nerek: autosomalna choroba genetyczna, do której koty perskie mają skłonność większą niż przeciętny kot domowy. Choroba ta atakuje nerki i stopniowo prowadzi do niewydolności tych organów w wieku około 7 lat. Wielotorbielowatość nerek można wykryć dzięki badaniu genetycznemu, które pozwala wykluczyć z dalszej hodowli chore osobniki oraz upewnić przyszłych opiekunów, że nabywane w hodowli kocię jest zdrowe. Kardiomiopatia przerostowa: choroba prowadząca do niewydolności serca. Przepuklina przeponowa: przemieszczenie trzewi do jamy, w której znajduje się serce, czyli osierdzia. Stopniowy zanik siatkówki: choroba dziedziczna, przejawia się bardzo szybką utratą widzenia, począwszy od wczesnych miesięcy życia kota. Obecnie trwają badania mające na celu odkrycie genu lub genów odpowiedzialnych za to schorzenie, dzięki czemu będzie można opracować badanie przesiewowe. Sekwestracja rogówki: choroba rogówki swoista dla kotów, szczególnie rasy perskiej. Zapalenie pęcherza i kamienie pęcherza moczowego: choroba dolnego odcinka układu moczowego. Przeciek wrotno-systemowy: choroba związana z dopływem krwi do wątroby, polegająca na tym, że toksyny normalnie metabolizowane przez wątrobę, nie mogą się do niej dostać i gromadzą się we krwi. Wielotorbielowatość wątroby: wiąże się z wielotorbielowatością nerek. Choroby skórne: idiopatyczne zapalenie skóry twarzy, dermatofitoza (grzybica), łojotok pierwotny. Zespół Chediak-Higashi: choroba niemalże reprezentatywna dla kota perskiego dymnych niebieskich, polegająca na tym, że melanina nie gromadzi się w lizosomach, a płytki krwi i białe krwinki funkcjonują niewłaściwie. Polipy nosowo-gardłowe: łagodne guzy występujące w nosie, zatokach, uszach lub gardle. Wnętrostwo: niezstąpienie jąder do moszny podczas dojrzewania narządów płciowych. Choroby przyzębia: występująca u ras brachycefalicznych zbyt krótka szczęka powoduje nieprawidłowe chwytanie i gryzienie pokarmu oraz niewłaściwe ułożenie zębów (liczba zębów jest taka sama jak u innych kotów), co prowadzi do problemów z kamieniem nazębnym, do zapalenia dziąseł, a nawet problemów trawiennych. Problemy z oddychaniem spowodowane brachycefalią. Rozmnażanie Pierwsza ruja występuje u kotek perskich statystycznie później niż u kotek innych ras. Również liczba kociąt w miocie kotek perskich jest niższa niż przeciętnie. Porodom często towarzyszą dystocje z powodu dużej czaszki kociąt. U kotów perskich istnieje więc duże prawdopodobieństwo konieczności wykonania cesarskiego cięcia oraz zwiększony odsetek śmiertelności okołoporodowej. Poza własną rasą, dopuszcza się krzyżowanie z osobnikami rasy egzotycznej krótkowłosej, które w rzeczywistości są krótkowłosymi persami. Kot perski – najpopularniejsza rasa kotów Kot perski to jedna z najstarszych ras, która równocześnie poddana została wielokrotnym modyfikacjom genetycznym. Wiele ze współczesnych persów nie ma zbyt wiele wspólnego ze swymi starożytnymi przodkami, mimo to do dziś zachwycają pięknym wyglądem i stabilnym charakterem. Klasyfikacja FIFeKategoria I: Koty egzotyczne i perskieKod EMS: PERPełna nazwa rasy: Kot perskiInne nazwy: Persian, Persian Longhair Kraj pochodzenia: Iran (dawna Persja)Kot rasyPierwsi udokumentowani przodkowie kota perskiego zostali przywiezieni do Europy Zachodniej z Persji w ok. 1620 r. Nie wiadomo jednak, kiedy po raz pierwszy pojawiła się odmiana długowłosa. Podejrzewa się, że długa sierść to wynik mutacji genetycznej. Nie można zaprzeczyć jednemu – rasa ta jest jedną z pierwszych znanych persów miało odcienie srebrnej szarości. Na skutek selektywnej hodowli koty tej rasy mają dzisiaj rozmaite ubarwienie, w tym tzw. bicolour (dowolny kolor + biel).Aż do końca wieku XIX niezwykłe koty długowłose importowane z Turcji, Afganistanu, Birmy, Chin, Rosji i Persji nazywane były po prostu kotami azjatyckimi. Z tego też względu hodowcy często krzyżowali je między sobą (głównie persy z angorami tureckimi).Kot wygląd zawdzięcza hodowli selektywnej. Idealny pers posiada okrągłą, dużą głowę, krótki, zadarty nos, okazałe policzki, niewielkie, zaokrąglone uszy, duże oczy i krępe ciało. Futro jest dłuższe niż u angory tureckiej, kończyny jednak krótsze. Do dzisiaj kot perski jest najpopularniejszą rasą na świecie dzięki arystokratycznemu wyglądowi i spokojnemu charakterowi. Futro persa jest długie i gęste, ale jednocześnie błyszczące i delikatne. Najdłuższy włos widoczny jest na szyi, tworząc charakterystyczną kryzę i żabot między przednimi kończynami. Porośnięte długim włosem są także uszy, ogon i może występować w rozmaitych odcieniach. Spotyka się persy czarne, błękitne, niebieskie, rude, kremowe, czekoladowe, liliowe, srebrne, złote, szynszylowe. W obrębie każdego umaszczenie spotyka się łaty, pręgi, cienie, podpalenia, bicolour, colourpoint (jak u kotów syjamskich). Kolor oczu jest ściśle związany z kolorem sierści: np. białe persy posiadają ciemnoniebieskie lub miedziane tęczówki, koty srebrne i złote mają natomiast niebiesko – zielone lub zielone obrębie rasy powstały 2 odmiany pyska. Niektóre osobniki mają ekstremalnie płaską głowę (tzw. peke face), co skutkuje problemami z oddychaniem. Drugą odmianę nazywa się doll face – uważa się, że jest ona bliska dawnemu wyglądowi kotów perskich. Ich pyski nie są tak spłaszczone jak u odmiany peke wygląda na wyniosłego, w rzeczywistości jest cichy i bardzo kochający. Lubi spędzać czas na kolanach właściciela. Darzy sympatią dzieci pod warunkiem, że nie traktują go jak zabawki. Swoje oddanie i czułość przejawia jednak tylko w stosunku do opiekunów. Jedynie nielicznym „obcym” potrafi zaufać na tyle, aby traktować ich jak członków rodziny. Nie należy do kotów głośnych, lubi spokój i ciszę. W związku z tym najlepiej czuje się wśród ludzi stabilnych, statecznych, wręcz lubiących rutynę. Miauczy lub emituje inne dźwięki tylko w sytuacji, gdy jest głodny, w czasie zabawy oraz podczas okazywania czułości posiada bardzo spokojny temperament, nie ma w zwyczaju psocić jak wiele innych kotów. Nie zdarza mu się zatem wspinać na zasłony, wskakiwać na blaty czy skakać z mebla na mebel. Jeżeli zostaje w domu sam lub w danym momencie nie możemy się nim zająć, kot zastyga na łóżku, kanapie lub krześle dopóki nie nadejdzie jego kolej. Nie jest zatem napastliwy w swej czułości, wykazuje dużą cierpliwość i persa musimy liczyć się z tym, że pielęgnacja jego sierści musi odbywać się codziennie. Należy dokładnie rozczesywać włosy każdego dnia i kąpać zwierzę co najmniej raz w miesiącu. Często czyszczona powinna być również kuweta, aby podczas korzystania z niej kot nie pobrudził łap i długiej może często łzawić, zaleca się codzienne wycieranie kącików oczu, aby zapobiec powstawaniu plam na pyszczku. Należy także szczotkować mu zęby, dzięki temu nie dojdzie do chorób przyzębia. Ogólna codzienna higiena jamy ustnej jest bardzo wskazana. Absolutne minimum to szczotkowanie zębów raz w zdrowotnaZarówno koty rodowodowe, jak i krzyżówki persa zapadają na kilka rodzajów chorób. Mimo pięknego, słodkiego wyglądu podatne są na problemy wynikające z budowy czaszki i nie tylko. W obrębie rasy spotykamy zatem: Problemy z oddychaniem spowodowane zwężeniem nozdrzyNadmierne łzawienieChoroby oczu, takie jak wywinięcie powieki lub cherry eye Wady zgryzuWrażliwość na wysokie temperaturyWrodzoną wielotorbielowatość nerekGrzybiceChoroby skóry powodujące świąd i łysienie, łojotokKot dane i wymiaryKot perskiWysokość w kłębie: 25-38 cmWaga: kocury: 3-4,5 kg, kocice: 3-4 kgDługość życia: 10-13 latKot perski – ciekawostkiNa Bliskim Wchodzie kot perski nazywany jest również Shiraz/ niektórych badaczy współczesne persy nie są związane z kotami z Bliskiego Wschodu, ale z osobnikami z Europy Zachodniej. Naukowcy twierdzą, że być może ich najstarszymi przodkami są zwierzęta ze starożytnej Persji, ale w drodze selektywnej hodowli utraciły swoje pierwotne zwykłymi wymiarowo kotami, hodowcy dążą do osiągnięcia odmiany kieszonkowej (Toy/Cup Persian). Obecnie nie są one uznawane za odrębną rasę. Każdy hodowca ustanawia zatem własne standardy peke face ma związek z kształtem pyska zbliżonym do psów rasy pekińczyk. Kot kotyKot domowyRasy kotówRasy psów Żywię wielki sentyment do kotów perskich. Zapewne dlatego, że pierwszym mim rasowym futrzakiem była kotka perska – od tej rasy zaczynałem swoją przygodę z hodowlą kotów. Jak dla mnie jednak trochę zbyt wielkie kluchy z tych persów (choć urocze kluchy) i zbyt dużo roboty przy pielęgnacji ich futra. Koty perskie przez FIFe zakwalifikowane do kategorii I, zwanej dawniej grupą kotów długowłosych. Międzynarodowa nazwa rasy kot perski (dodano 28 marca 2018) Oficjalnym językiem w międzynarodowych organizacjach felinologicznych jest przede wszystkim angielski, ale w niektórych używa się też niemieckiego lub francuskiego. Oficjalne nazwy rasy kot perski w tych językach nich brzmią: angielski – Persian, niemiecki – Perser, francuski – Persan. Organizacje felinologiczne, które uznają rasę kot perski Rasa kotów perskich jest uznana przez: FIFe, ACFA, ACF, CCA-AFC, CCC of A, CFA, CFF, FFE, GCCF, LOOF, NZCF, SACC, TICA, WCF. Zapis rasy kot perski w kodzie EMS (FIFe) W kodzie EMS rasę kotów perskich zapisujemy trzema dużymi literami: PER Pochodzenie kota perskiego Kot perski jest doskonałym przykładem tego, jak bardzo selekcja hodowlana może zmienić eksterier udomowionych zwierząt. Współcześni bardzo krępi i płaskonosi przedstawiciele tej rasy wielce różnią się od swych przodków, którzy w 1871 roku pojawili się na pierwszej wystawie kotów rasowych w londyńskim Crystal Palace. Pokazywane wówczas persy były o wiele smuklejsze i miały znacznie dłuższe noski, a swym wyglądem bardziej przypominały tureckie angory niż swych dzisiejszych potomków. Wspomniałem o angorach nie bez przyczyny, gdyż koty tej rasy uważane bywają za przodków persów. Tak stoi na przykład w książce KOTY Larousse’a. Pers jest w rzeczywistości czystych produktem XIX-wiecznej hodowli brytyjskiej. W swej pracy hodowcy brytyjscy użyli krajowej populacji kotów angorskich, stosując jednocześnie selekcję, hodowlę w pokrewieństwie i kilka dolewów krwi kotów typu europejskiego. Pierre Rousselet-Blanc (Red.): Poradnik encyklopedyczny KOTY. Larousse Polska, Wrocław 2006. W książce Koty Rasowe natomiast możemy wyczytać, że pierwsze koty perskie sprowadzano na nasz kontynent znacznie wcześniej, bo w XVI wieku. Zyskały one większą popularność od kotów angorskich (Angela Rixon, Koty rasowe, Wydawnictwo Elipsa 1996). Nie były to chyba jednak koty perskie, a ogólnie koty długowłose – taką informacją znajdziemy w wielu źródłach. A sprowadzono je najprawdopodobniej z Azji Mniejszej z obszarów dzisiejszej Turcji i Iranu. Pierwsze zapiski o kotach długowłosych przywiezionych z Azji do Italii przez włoskiego podróżnika Pietro della Vale pochodzą z 1521 roku. Natomiast już pod koniec XVI w. koty te zostały przywiezione do Francji przez naukowca i podróżnika Nicholasa Claude Fabri de Peirese. Również francuski naturalista de Buffon (1707-1788) w swej książce Historie naturelle podaje, że koty długowłose „przywędrowały” do Europy z Azji Mniejszej już w połowie XVI wieku. Jolanta Pawlik: Historia kotów perskich. Magazyn dla miłośników kotów KOT, nr 3(3) wrzesień/październik 2005. Wydawnictwo Galaktyka, Łódź Tak czy inaczej, persy są jedną ze starszych kocich ras, choć nie najstarszą oczywiście. Charakter i zachowanie kota perskiego Jak już wspomniałem, koty perskie są urocze i trochę kluchowate. Śmiesznie wyglądają, jak tak „toczą się” po podłodze z uniesionym ogonem, który przypomina szczotkę do mycia butelek. A tak poważnie. Persy są zazwyczaj bardzo spokojne i łagodne. I bardzo towarzyskie. Mogą sprawiać wrażenie ciapowatych, ale nie znaczy to wcale, że są mało inteligentne. Ze względu na budowę swojego ciała i krótkie nóg koty perskie nie są zbyt skoczne. Preferują niższe partie mieszkania. Są jednak skore do zabaw i bywają bardzo psotne, szczególnie w młodym wieku. A to, że nie wspinają się po zasłonach, co często mają w zwyczaju czynić kocięta bardziej ruchliwych i sprawnych fizycznie ras, wielu uważa za ich największą zaletę. Współczesne koty perskie są już tak bardzo „udomowione”, że bez człowieka nie dałby sobie rady. Ich piękne futro, które tak bardzo zachwyca wielu z nas, nie chroni ani przed mrozem, ani przed deszczem. Kot perski pekińczykowaty (peke-face) Kotami perskimi pekińczykowatymi zwano swego czasu persy o bardzo spłaszczonych pyszczkach, jak u pekińczyków – stąd ich druga nazwa koty perskie peke-face, czyli „o twarzy pekińczyka”. „Pekfejsy” zostały wyhodowane w USA i w Europie wzbudzały początkowo spore kontrowersje. Jednakże ten typ stawał się coraz bardziej popularny wśród europejskich hodowców i dziś już wszystkie wystawowe persy mają bardzo płaskie pyszczki, więc nazwy peke-face już się nie raczej używa, a przynajmniej niezbyt często. Kłopoty ze zdrowiem u kota perskiego „Pekfajsy” wzbudzały mieszane uczucia, ponieważ tak duże spłaszczenie nosa sprawiało, że koty te miewały spore problemy z oddychaniem i stale łzawiły im oczy. Inną konsekwencją było to, że w rasie tej, częściej niż u innych, kocięta przychodziły na świat z rozczepieniem podniebienia. Na szczęście wielu hodowców persów przykłada dużą wagę do zdrowia swoich pupili i tak dobiera pary hodowlane, by wyeliminować wszelkie problemy zdrowotne. Pielęgnacja kota perskiego Opiekunom kotów perskich najwięcej kłopotów sprawia pielęgnacji futra, które trzeba często regularnie czesać. Wbrew pozorom jednak, nie jest to aż takie trudne, jak się niektórym wydaje. Przynajmniej jeśli chodzi o codzienne zabiegi pielęgnacyjne – przygotowanie persa do wystawy to już naprawdę wyższa szkła jazdy. Koty perskie trzeba przede wszystkim regularnie czesać. Częstotliwość tego zabiegu zależy od rodzaju futra, które u niektórych przedstawicieli tej rasy bardziej się plącze i filcuje niż u innych. Do czesania używamy odpowiednich szczotek i grzebieni, które nie szarpią i nie wyrywają włosów, czyli o odpowiedniej długości i kształcie zębów. Ważnym elementem pielęgnacji futra kotów perskich są kąpiele, które futrzaki te dość dobrze znoszą. Częstotliwość kąpieli również zależy do rodzaju futra i jego koloru. Najbardziej brudzą się oczywiście koty o białym umaszczeniu. Powinniśmy używać tylko najlepszej jakości szamponów i odżywek dla kotów. Między kąpielami możemy używać pudrów i lotonów czyszczących. Standard rasy kot perski (FIFe) FIFe zalicza Koty perskie do 1 kategorii. Wielkość kota perskiego – Średnia do dużej Głowa kota perskiego – Okrągła i masywna, dobrze wyważona, bardzo szeroka czaszka. Czoło zaokrąglone. Policzki pełne Nos krótki i szeroki z zaznaczonym stopem, ale nie zadarty. Nozdrza szeroko otwarte, umożliwiające łatwe oddychanie. Stop powinien znajdować się na wysokości oczu, nie powyżej górnej powieki, ani nie poniżej dolnej. Broda mocna. Szczęki szerokie i mocne. Ekspresja miła, otwarta. Uszy kota perskiego – Małe i zaokrąglone na czubkach, z pęczkami włosów po wewnętrznej stronie. Szeroko rozstawione, raczej nisko po obu stronach głowy. Oczy kota perskiego – Duże, okrągłe i otwarte. Szeroko rozstawione. Niebieskie, pomarańczowe (miedziane) lub zielone, w odcieniu adekwatnym do konkretnego umaszczenia. Kolor błyszczący i wyrazisty. Szyja kota perskiego – Krótka i mocna Ciało kota perskiego – Krępe i dobrze umięśnione. Szeroka klatka piersiowa, masywne plecy Nogi kota perskiego – Krótkie, grube i mocne. Łapy duże i okrągłe. Preferowane kępki włosów między palcami. Ogon kota perskiego – Krótki i bardzo owłosiony. Proporcjonalny do ciała. Zaokrąglony na czubku. Okrywa włosowa kota perskiego – Włosy długie i gęste. Delikatne i jedwabiste (nie wełniste). Wokół szyi tworzy obfity kołnierz. Kolor bardzo różnorodny. Umaszczenia dopuszczalne u kota perskiego (FIFe) FIFe u kotów perskich dopuszcza umaszczenie białe, 6 kolorów podstawowych (czarny, niebieski, czekoladowy, liliowy, rudy, kremowy) oraz 7 typów umaszczeń (umaszczenia jednolite, szylkretowe, srebrzyste, złociste, tabby, z białym i point) Umaszczenia białe u kota perskiego Kot perski biały – niebieskooki / pomarańczowooki / różnooki (jedno oko niebieskie, drugie pomarańczowe) / syjamskooki. Zapis w kodzie EMS: PER w 61/62/63/67 Umaszczenia jednolite i szylkretowe u kota perskiego Kot perski jednolity – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j Umaszczenia z białym u kota perskiego Kot perski – van / arlekin – niebieskooki / pomarańczowooki / różnooki – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j 01/02 61/62/63 Kot perski bikolor – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j 03 Umaszczenia tabby u kota perskiego Kot perski klasycznie pręgowany / tygrysio pręgowany / cętkowany – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j 22/23/24 Umaszczenia tabby z białym u kota perskiego Kot perski tabby – van / arlekin – niebieskooki / pomarańczowooki / różnooki – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j 01/02 21 61/62/63 Kot perski klasycznie pręgowany / tygrysio pregowany / cętkowany – bikolor – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j 03 22/23/24 Umaszczenia dymne u kota perskiego Kot perski dymny – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j s Umaszczenia dymne z białym u kota perskiego Kot perski dymny – van / arlekin – niebieskooki / pomarańczowooki / różnooki – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j s 01/02 61/62/63 Kot perski dymny – bikolor – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j s 03 Umaszczenia srebrzyste u kota perskiego Kot perski srebrzysty – cieniowany / muszlowy – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j s 11/12 Umaszczenia srebrzyste tabby u kota perskiego Kot perski srebrzysty – klasycznie pręgowany / tygrysio pregowany / cętkowany pomarańczowooki / zielonooki – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j s 22/23/24 62/64 Umaszczenia srebrzyste tabby z białym u kota perskiego Kot perski srebrzysty – tabby – van / arlekin – niebieskooki / pomaranczowooki / różnooki – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j s 01/02 21 61/62/63 Kot perski srebrzysty – klasycznie pręgowany / tygrysio pręgowany / cętkowany – bikolor – czarny / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / czarny szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j s 03 22/23/24 Umaszczenia złociste u kota perskiego Kot perski złocisty – cieniowany / muszlowy – czarny / niebieski. Zapis w kodzie EMS: PER n/a y 11/12 Umaszczenia złociste tabby u kota perskiego Kot perski złocisty – klasycznie pręgowany / tygrysio pręgowany / cętkowany – czarny / niebieski. Zapis w kodzie EMS: PER n/a y 22/23/24 Umaszczenia point u kota perskiego Kot perski point – seal / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / seal szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j 33 Umaszczenia point tabby u kota perskiego Kot perski point – tabby – seal / niebieski / czekoladowy / liliowy / rudy / kremowy / seal szylkret / niebieski szylkret / czekoladowy szylkret / liliowy szylkret. Zapis w kodzie EMS: PER n/a/b/c/d/e/f/g/h/j 21 33 Tekst: Jacek P. Narożniak Zdjęcie: By Nickolas Titkov from Moscow, Russian Federation (PER Adele Fleur de Mireille) [CC BY-SA via Wikimedia Commons Młody kot perskiKoty perskie są rasą najszybciej udomowioną przez człowieka. Ich pierwsza hodowla datowana jest na wiek XV. Były one wówczas stałymi bywalcami dworów, pałaców, a ich posiadanie było uznawane za luksus. Zaczęto je więc rozmnażać i krzyżować. W wyniku tego otrzymywano osobniki o pożądanych cechach, takich jak piękne futro, głowa o idealnych rozmiarach, w końcu ingerowano w budowę całego też koty perskie współczesne znacznie różnią się od swoich przodków. Niezmienny pozostał tylko ich charakter. Każdy, kto kiedykolwiek obcował z kotem tej rasy, wie, że są one bardzo spokojne, wręcz ospałe (szczególnie te starsze). Mają bardzo spokojny temperament, dlatego idealnie nadają się do trzymania w domu czy w mieszkaniu. Brak im agresji czy uporu, nie męczą ich pieszczoty i perskie kiedyś i dzisiajPrzodkowie persa wyglądali bardzo podobnie do dzisiejszego zwykłego kota domowego. Jedyną cechą charakterystyczną ówczesnych persów było długie futro. Nie było ono jednak tak długie jak dzisiaj. Koty same potrafiły o nie zadbać, bez większej pomocy pers posiada okrągłą głowę i bardzo długie, puszyste futro. Koty tej rasy są dosyć duże, krępe i przysadziste, mogą sprawiać wrażenie ociężałych. Wbrew pozorom koty te wcale nie są grube, ich tułów jest raczej szczupły, a objętości dodaje im futerko. Ich nos powinien być mały i szeroki z charakterystycznym „stopem”, czyli zagłębieniem, a głowa dosyć duża. U niektórych persów nos jest zadarty, położony nawet między oczami. Czasami zdarza się, że w trakcie krzyżówek i hodowli rodzą się osobniki, które przez to mają utrudnione oddychanie!Uszy kotów tej rasy są dosyć małe, zawsze owłosione i położone w dużym odstępie od siebie. Ich cechą charakterystyczną jest pędzelek włosów wewnątrz ogon zazwyczaj jest krótki, ale za to bardzo to najbardziej niezmienna cecha tej rasy. U wszystkich odmian persów powinno być ono pełne i długie, z bardzo gęstym, ale delikatnym podszyciem. Podczas poruszania się futerko powinno pięknie falować i zawsze troszeczkę odstawać od reszty ciała. U kotów tej rasy najgęstsze futerko możemy zaobserwować w zimie, gdy najgrubsze włosy okrywowe stają się napuszone z powodu obfitości bardzo gęstego i jedwabistego w dotyku podszycia. W okresie zimowym także najbardziej wyrośnięte są puszyste włosy wokół szyi zwierzęcia (przypomina ono wtedy lwa), długie włosy na tylnych łapkach i na brzuchu. Futro w tym okresie wymaga szczególnie starannej pielęgnacji i co zwrócić uwagę przy czesaniu persów?Futro kotów rasy pers bardzo mocno kołtuni się i plącze pod pachami i w pachwinach, dlatego też tym miejscom należy poświęcić najwięcej uwagi. Futerko wyczesujemy specjalną szczotką (dostępną w sklepach zoologicznych), zarówno pod włos jak i w kierunku wzrostu włosa. Możemy zakupić również specjalny talk, albo puder dla niemowląt, którym posypujemy futro po wyczesaniu. Posypujemy tułów, ogon, szyję, łapki, brzuch, pachy oraz pachwiny, a nadmiar starannie strzepujemy. Tak przygotowanego kota wyczesujemy dalej.[tube] Koty perskie zachwycają od dawna swoim stonowanym charakterem i wyróżniają się wyglądem. Nic dziwnego, że są popularne w hodowlach. Jednak dla niektórych osób okazały się niewystarczające. Po co mieć dużego kota, skoro można mieć jego uroczą, pomniejszoną wersję, czyli kota perskiego miniaturowego? To pytanie rodzi jednak kolejne, już mniej emocjonalne, a bardziej racjonalne. Czy to rasa warta twojej uwagi? To zależy. Nie ulega jednak wątpliwości, że zakup takiego pupila może być dość ryzykowny. Dlaczego? Na to pytanie i wiele innych odpowiadamy w naszym artykule! Eksperymenty na rasie, czyli kot perski filiżankowy Kot perski filiżankowy, zwany też kotem perskim miniaturowym, pojawił się w 1995 roku. Bonnie Arnold, amerykańska hodowczyni persów, wyspecjalizowała swoją hodowlę w tworzeniu jak najmniejszych osobników. Wybierała więc najmniejsze maluchy z miotu i krzyżowała je często między sobą. W ten sposób zaczęła uzyskiwać coraz to drobniejsze i mniejsze kocięta. Ważne było jednak to, że Arnold nie chciała tworzyć zwierząt ze schorzeniem karłowatości, a jedynie takie, które są mniejszymi persami. W ten sposób powstały trzy typy: toy persian;pixie;teacup persian, czyli najmniejszy z nich wszystkich. Miniaturyzacja jest przekazywana przez mutacje występującą u samców. Kot perski miniaturka – to nie jest zdrowe dla rasy Koty tej rasy nie są wynikiem zdrowej, naturalnej hodowli. W przeciwieństwie do psów udomowione tygrysy mają silne mechanizmy, które utrudniają mutowanie genów. Aby stworzyć tego typu miniaturki, zwykle należy prowadzić chów wsobny, co oznacza krycie blisko spokrewnionych ze sobą osobników. Tak zwany inbred zmniejsza różnorodność genetyczną i może powodować wiele różnych schorzeń. To sprawia, że wiele osób nie uznaje tego typu działań za moralne. Osoby chcące kupić kotka perskiego powinny zwrócić szczególną uwagę na to, czy w konkretnej linii nie występują wady letalne. Kot perski miniaturowy – czy to odrębna rasa? Choć koty perskie zostały stworzone stosunkowo niedawno, to obecnie często uznawane za odrębną rasę. Wiele zależy jednak od organizacji. Działająca głównie w Ameryce Północnej TICA uznaje je za przedstawicieli ras zmutowanych, ale największa organizacja zajmująca się rasowymi kotami na świecie, czyli FIFe, klasyfikuje je do persów oraz innych ras egzotycznych. Czas pokaże, czy takie zwierzęta, jak pers miniaturowy rzeczywiście zostaną z ludźmi na dłużej. Może jednak okaże się, że gdy minie na nie moda, przestaną być hodowane, choćby przez względy etyczne? Kot perski miniaturowy – czy naprawdę jest tak malutki? Standardowy kot perski waży do 7 kg. Nie jest więc szczególnie duży, ale zalicza się go raczej do średniej wielkości przedstawicieli gatunku, przynajmniej jeśli chodzi o tę konkretną liczbę. Jego zminiaturyzowana dorosła wersja, czyli mały perski kotek, powinna ważyć… do 2,7 kg, z założeniem, że najmniejszy z typów nie może przekraczać 900 g jako dorosły osobnik! Waga poniżej kilograma czyni z tych zwierząt prawdziwych rekordzistów w świecie kotów. To też wyjaśnia ich nazwę. Kociaki tej rasy dosłownie mogą zmieścić się w niewielkiej filiżance! Nie ulega wątpliwości, że właśnie to czyni z kotów perskich stworzenia, które przez wiele osób uważane są za naprawdę słodkie. Widzimisię czy potrzeba? Hodowla ras specjalistycznych Kot perski, dzięki dużej populacji i naturalnemu pochodzeniu, jest zwierzęciem stosunkowo zdrowym. Nic dziwnego, że przedstawiciele tej rasy żyją średnio do 17 lat. Sprawa ma się nieco inaczej w przypadku kota perskiego miniaturowego. Warto zauważyć, że wiele współczesnych ras powstaje nie ze względu na większą użytkowość i liczą się walory estetyczne. Z tego powodu pojawia się kwestia etyki ich hodowli. Czy doprowadzanie do cierpienia zwierząt tylko po to, by móc cieszyć się najmniejszym kotem świata jest moralnie uzasadnione? Na to pytanie musi jednak odpowiedzieć sobie każdy, kto przyczynia się do ich rozmnażania. Kot perski cieszy się naprawdę sporą popularnością! Czy miniaturowa odmiana również? W 2008 roku koty perskie były jedną z najpopularniejszych ras w USA. Obecnie ich populacja nieco się zmniejszyła, ale to nie oznacza, że jest ich mało. W 2012 roku były z kolei 6. najpopularniejszą rasą w Wielkiej Brytanii. Zdobycie kota persa wcale nie jest trudne, ale nie da się ukryć, że w Polsce ich zminiaturyzowane wersje są bardzo trudno dostępne. Jeśli więc zależy ci na tym, by kupić kota perskiego miniaturowego, koniecznie rozglądaj się za zagranicznymi hodowcami. Takie utrudnienia sprawiają jednak, że na szczęście przynajmniej w tym rejonie zwierzęta te nie są nadmiernie hodowane, co zmniejsza populację zwierząt cierpiących z powodu swojego wyglądu. Pers filiżankowy – cena ich niewielkich rozmiarów Ciała tych niewielkich miniaturek niestety muszą być w stanie udźwignąć naprawdę wiele. Kot pers filiżankowy płaci za to swoim słabym zdrowiem. Jak wybrać odpowiednie kocię? Szukaj odpowiedniej linii, która nie jest obciążona genetycznie chorobami przenoszonymi z powodu chowu wsobnego. Stawiaj tylko na sprawdzone hodowle i uważnie prześledź cały rodowód swojego potencjalnego kota. Jeśli zauważysz, że wielu przodków zwierzęcia umierało przedwcześnie, zrezygnuj z zakupu. Niestety, w takiej sytuacji może się okazać, że linia kota perskiego miniaturowego jest obciążona wadą letalną, która szybko odbierze życie twojemu ukochanemu pupilowi. Kot perski miniaturowy – charakter tych zwierząt Jaki jest charakter kota perskiego miniaturowego? Te kotki przez całe swoje życie pozostają maluszkami w dorosłym ciele, również w kwestii charakteru: są raczej niekłopotliwe;lubią się bawić, ale przy tym są spokojne i zrównoważone;cechuje je przyjacielska osobowość, która sprawia, że wiele osób chce mieć je bezustannie przy sobie;przywiązują się do opiekuna i raczej bez problemu zgrywają się ze wszystkimi domownikami. Nie zapominaj jednak, że to wciąż pełnoprawny kot, choć niewielkich rozmiarów. Czasem, jeśli nie będzie miał na to ochoty, może unikać twojego towarzystwa i trzymać dystans. Jednak zazwyczaj zwierzęta te krążą bezustannie wokół ludzi. Pielęgnacja długiej sierści u persa miniaturowego Kot perski miniaturowy ma miękką, długą sierść. W związku z tym musisz koniecznie regularnie go czesać. Dzięki temu zapobiegniesz tworzeniu się nieprzyjemnych dla kota kołtunów. Oprócz tego ograniczysz ilość jego włosów, które pozostawi w domu. Pamiętaj, aby nie kąpać swojego pupila. Rób to wówczas, gdy zaleci tak lekarz weterynarii lub jeśli malutkie zwierzę wydziela nieprzyjemny zapach. W innym przypadku lepiej tego unikać, aby nie usuwać naturalnej ochrony, jaką ma w sobie kocia sierść. Używaj do kąpania tylko profesjonalnych kosmetyków groomingowych. Kot perski miniaturowy – jakie może mieć kolory? Pozostajemy przy sierści chwilę dłużej. Warto zwrócić uwagę na to, jakie kolory mogą mieć te zwierzęta. Kot perski miniaturowy występuje w kilku wersjach kolorystycznych: złotej;srebrnej;bikolorowej. Te pierwsze umaszczenia zwykle mają najmniejsze z kotów, czyli tzw. teacup persian. Warto przy okazji wspomnieć, że niezminiaturyzowane persy mają np. wersję szynszylową, colorpoint czy szylkretową. W rasie występują geny odpowiedzialne za kolor rudy czy biały lub kremowy. Odmian kolorystycznych można znaleźć około 150, podobnie jak w przypadku kotów brytyjskich. Kot perski miniaturowy – przygotuj dom do przybycia tak małego kotka Mimo niewielkich rozmiarów miniaturki pozostają dość sprawne fizycznie. Oznacza to, że musisz zapewnić im możliwość wspinania się, jeśli będą miały na to ochotę. Musisz więc dostosować dom do rozmiarów kota perskiego miniaturowego: koniecznie przygotuj podesty, na które kociak będzie mógł się wspinać;stwórz lub kup wieżę, na której będzie mógł wygodnie spać;jeśli chcesz, na ścianach możesz wybudować kładki, po których zwierzę będzie mogło swobodnie chodzić, bez zrzucania przedmiotów;zabezpiecz też wszystkie zakamarki, kable czy miejsca, w których kot będzie mógł zostać porażony prądem. Zrób to, nim zwierzę trafi pod twój dach! Najmniejszy pers nie może być kotem wychodzącym! Kot perski miniaturowy jest naprawdę malutki. Wiąże się to z tym, że absolutnie nie powinien opuszczać domu samodzielnie, bez opieki człowieka. Dlatego nie może być kotem wychodzącym. Jeśli chcesz zapewnić mu odrobinę słońca, możesz nauczyć go chodzić na spacery, wykorzystując smycz i szelki. Postaraj się także stworzyć wolierę zewnętrzną. Taką funkcję może pełnić zarówno ogrodzony balkon, jak i inna ogrodzona przestrzeń. Najlepiej, aby latem zwierzę mogło swobodnie wędrować pomiędzy domem a swoim małym rajem. Dzięki czemu zadbasz o jego samopoczucie i sprawisz, że koci malec się nie przegrzeje. Co musisz kupić dla kota? Wyprawka kota perskiego miniaturowego Zależy ci na zapewnieniu zwierzęciu jak najlepszych warunków? Koniecznie kup najpierw wszystkie potrzebne przedmioty do tego, aby się nim odpowiednio zająć: kuwetę;żwirek;szczotkę lub grzebień;miski na wodę i pokarm. Jaką kuwetę kupić? Wybierz model, do którego twój niewielki kot perski będzie mógł bez problemu wejść. Pachnący żwirek pomoże ci w utrzymaniu czystości, a na dodatek pozwoli małemu persowi na realizację swoich potrzeb, takich jak zakopywanie odchodów. Koniecznie zainwestuj także w szczotkę lub grzebień, ponieważ w przypadku długowłosych ras nie da się uniknąć czesania. Wybierz także dwie miski – jedną na wodę i drugą na pokarm. Kot perski miniaturowy – jakie zabawki wybrać? Wybierając odpowiednie zabawki, postaw na jak najmniejsze. Co jeszcze? Właściwie musisz kupić wszystko to, co jest potrzebne każdemu innemu kotu. Szeleszczące piłeczki są uwielbiane przez najmłodsze zwierzaki. Nie może zabraknąć też pluszaków oraz wędki, z którą będziesz mógł doskonale bawić się ze swoim kotem. Unikaj jednak laserów. Te powinny być wykorzystywane tylko jako rozgrzewka przed docelową zabawą, ponieważ kot ma potrzebę faktycznego złapania poruszającego się przedmiotu. Kot perski miniaturowy – właściwa dieta to absolutna podstawa! Przygotowanie domu jest niezmiernie istotne, ale nie da się ukryć, że kluczowa dla zdrowia kota perskiego miniaturowego okaże się dopasowana do jego potrzeb karma. Choć te zwierzaki jedzą stosunkowo niewiele, to także wymagają wysokiej jakości pożywienia. Wybieraj produkty bezzbożowe, które opierają się przede wszystkim na wysokiej jakości mięsie i podrobach. Możesz także pomyśleć nad dietą BARF. W ten sposób twój kot perski będzie miał zapewnione wszystkie niezbędne mu składniki odżywcze. Kot perski miniaturowy to rasa pod wieloma względami wyjątkowa. Niestety, te kotki są nie tylko urocze, lecz również podatne na choroby i wady. Musisz o tym pamiętać, jeśli chcesz szukać takiego zwierzaka. Nie zapominaj również, że w Europie nie ma zbyt wiele takich miniaturek, więc na wydatki także musisz być gotowy.

ile żyją koty perskie